KOT DOMOWY-RASY- KOT EGIPSKI MAU

Kot egipski mau

KOT EGIPSKI MAU 

Rasa kota wyhodowana w latach 50., prawdopodobnie w Egipcie. Mau znaczy w języku średnioegipskim "kot". Jest to jedna z niewielu naturalnie cętkowanych ras kotów. Cętki znajdują się nie tylko na futrze, lecz także na skórze.

Pochodzenie

Dokładne pochodzenie kotów egipskich mau jest nieznane, ponieważ nie istnieją na ten temat żadne dokumenty. Prawdopodobnie powstały w latach 50. jako krzyżówka kota amerykańskiego krótkowłosego, kota abisyńskiego i kota syjamskiego. Celem hodowców było stworzenie rasy podobnej do kotów widniejących na starożytnych egipskich malowidłach. Jednak według innych źródeł różnice w budowie ciała między kotami mau a rasami cętkowanymi powstałymi w wyniku krzyżówek (jak ocicat i kot bengalski) wskazują na naturalne pochodzenie tej rasy. CFA zatwierdziła rasę w 1968.

Wygląd

Rasa ta przypomina budową kota abisyńskiego. Mau są bardzo dobrze umięśnione, średniej wielkości. Tylne łapy są trochę dłuższe od przednich, a między kolanem a bokiem znajduje się charakterystyczny pas luźnej skóry, co przypomina budowę geparda. Głowa jest klinowata, o zaokrąglonych konturach. Uszy średnie lub duże, szeroko rozstawione, wnętrze perłowo-różowe, ze sterczącymi włoskami na wewnętrznej krawędzi. Mogą wystąpić kępki włosów na czubkach małżowin. Oczy duże, w kształcie migdałów, o charakterystycznym odcieniu agrestowej zieleni. Zarys oczu jest przedłużony cienkimi liniami, które sprawiają wrażenie makijażu. Futro jest delikatne i ściśle przylegające do ciała. Nie chroni dobrze przed niskimi temperaturami; mau lepiej czują się w ciepłym klimacie. Występują trzy umaszczenia – brązowe, srebrne i dymne. We wszystkich odmianach wymagany jest na całym ciele ciemny wzór, składający się z osobnych plamek na tułowiu, pierścieni na ogonie i otwartych pierścieni na łapach, a na czole musi widnieć znak przypominający literę M lub skarabeusza. Nos jest jednakowo szeroki na całej długości.

Zachowanie

Koty mau są żywotne, chętne do zabawy i odważne. Chętnie przebywają z ludźmi i lubią, kiedy poświęca im się uwagę. Przywiązują się do jednej lub dwóch osób i są nieufne wobec obcych ludzi i zwierząt. Wobec obcych kotów mogą być agresywne. Łatwo uczą się aportować. Cechą szczególną tej rasy jest energiczne machanie ogonem przypominające oznaczanie terenu moczem, oraz duża "gadatliwość". Głos kotów mau jest melodyjny, choć przeważnie niegłośny.

Kod EMS MAU

Kategoria|Kot III

Pochodzenie Egipt

Nazwa angielska Egyptian mau

Standardy rasy

(według organizacji felinologicznych)

CFA standard

FIFe standard

TICA standard

CCA standard

Bibliografia

U. Herrscher: Rasy kotów. MULTICO, 2007. ISBN 978-83-7073-597-5.

Yann Arthus-Bertrand, Daniele Laruelle: Koty. Warszawa: Wydawnictwo Wiedza i Życie, 2000, s. 108-112. ISBN 83-7184-950-8.

Claire Bessant, Paddy Cutts: Kot. Warszawa: Klub dla Ciebie, 2002, s. 208. ISBN 83-88729-95-0.

ŻRÓDŁO: WIKIPEDIA

KOT DOMOWY-RASY-KOT- JAPOŃSKICH BOBTAIL

Kot japoński bobtail

KOT JAPOŃSKICH BOBTAIL

Rasa kota krótkoogonowych (z jęz. angielskiego bobtail znaczy krótko obcięty ogon). Krótki ogon jest efektem mutacji genetycznej spowodowanej uzewnętrznieniem alleli recesywnych[1][2]. Japońskie bobtaile są rasą występującą od stuleci w Japonii, gdzie uważa się, że przynoszą szczęście domowi i domownikom, zwłaszcza trójkolorowe, nazwane mi-ke (co oznacza trzy kolory). Japońskie bobtaile zwróciły na siebie uwagę miłośników kotów nie tak dawno. Przyczynili się do tego przebywający w Japonii amerykańscy sędziowie, których zafascynowały te koty. Japońskie bobtaile zostały uznane przez CFA (Cat Fanciers' Association) za nową rasę kotów w 1971 roku. Po pięciu latach przemyślanej hodowli utrwalono wygląd japońskich bobtaili. W Stanach Zjednoczonych zdobyły one pełny status wystawowy.

Budowa ciała

Tułów długi, dobrze umięśniony. Bardzo krótki ogon, zakrzywiony lub zawinięty o długości do 10 centymetrów. Trójkątna głowa z wysokimi kośćmi policzkowymi. Duże uszy. Oczy owalne, szeroko osadzone, duże, skośne w kierunku uszu. Waga od 2,5 do 4 kg.

Ubarwienie

Tradycyjne odmiany to: biała, czarna, ruda, dwubarwna, szylkretowa i tzw. mi-ke (jap. 三毛 trzy futra?) czyli łaciate, z przewagą łatek na głowie, ogonie i nogach. Może też występować w innych kolorach. Motywy na sierści powinny być wyraźne i intensywne. Barwy oczu uzależnione od koloru sierści.

Typ sierści

Bez podszycia. Krótkowłose mają sierść jedwabistą. Występują także odmiany długowłose. Na karku i nogach często dłuższe włosy.

Pielęgnacja

Linieje nieznacznie. Dla każdego typu sierści zaleca się sporadyczne szczotkowanie.

Kod EMS JBT

Kategoria|Kot III

Nazwa angielska Japanese Bobtail

Standardy rasy

(według organizacji felinologicznych)

CFA standard

FIFe standard

TICA standard

AACE standard

Punktacja za standard

(według FIFe)

głowa 20

korpus 30

ogon 20

futro kolor 15

futro jakość 10

kondycja 5

Uznane odmiany barwne

kod EMS JBT

Przypisy

1 Cat Fancier's Association, Inc: Breed Profile Japanese Bobtail. Accessed on: June 2nd, 2007 (ang.)

2 The Japan Times

ŻRÓDŁO: WIKIPEDIA

KOT DOMOWY-RASY-KOT BALINESE

Kot balinese

KOT BALINESE (KOT BALIJSKI)

rasa kota powstała przypadkowo, przez mutacje w miotach kotów syjamskich. Pierwsze koty tej rasy zwano syjamskimi długowłosymi, lecz dla odróżnienia tradycyjnych kotów syjamskich stworzono nazwę "balinese".

Wygląd

Wzorzec - Budowa ciała: kot długi, wysmukły i muskularny.

Głowa: w kształcie idealnego trójkąta równobocznego bez wklęsłości w okolicy wąsów.

Oczy: w kształcie migdała, idealnie niebieskie, ustawione skośnie względem kanału nosowego.

Uszy: duże, szerokie u nasady szeroko rozstawione.

Okrywa włosowa: delikatna, lśniąca i jedwabista przylegająca do ciała

Ogon: długi i cienki.

Charakter

Są to koty przywiązujące się do właściciela, towarzyskie, lubią się bawić. Pochodzenie syjamskie nadało im charakter zdecydowany, wrażliwy, ekstrawertyczny i bardzo głośny. Jest dostosowany do przebywania w mieszkaniu, ale bywa zaborczy i domagający się uwagi ze strony swego pana. Ma charakter pogodny, żywiołowy i lubi zabawę.

Pielęgnacja

Sierść pozbawiona podszycia, nie sprawia szczególnych kłopotów. Balinese jest jednak wrażliwy na skoki temperatury i zimno, dlatego lepiej trzymać go w domu. Żeby uniknąć nadwagi, do której koty orientalne mają skłonności, dobrze jest zwracać uwagę na dietę.

Kod EMS BAL

Kategoria|Kot IV

Pochodzenie USA

Nazwa angielska Balinese

Standardy rasy

(według organizacji felinologicznych)

CFA standard

FIFe standard

ACFA standard

ACF standard

CCA standard

inny http://www.tcainc.org/breeds/tbali.html TCCI

Punktacja za standard

(według FIFe)

głowa 25

oczy 15

korpus 25

futro kolor 30

kondycja 5

Uznane odmiany barwne

kod EMS BAL

ŻRÓDŁO: WIKIPEDIA

KOT DOMOWY-RASY-DEVON REX

Kotka Devon rex

DEVON REX 

Rasa kota, która pojawiła się w Anglii w 1960 roku. Są znane z dziwnego, niecodziennego wyglądu. Są kotami towarzyskimi.

Historia

Odkrycie rasy

Rasa Devon Rex jest stosunkowo młoda. W 1960 roku pojawiła się w Buckfastleigh w hrabstwie Devon rasa kota z rzadkim, pofalowanym futerkiem, podobnym do powstałej 10 lat wcześniej rasy Cornish Rex. Pani Beryl Cox, miłośniczka kotów, zobaczyła po raz pierwszy na terenie nieczynnej kopalni cynku dziwnego kocura o pofalowanej sierści. Po jakimś czasie jedna z kotek urodziła kocięta. W miocie tym był dymny kocurek z kędzierzawym futerkiem Kirlee. Wyrósł na kocura o interesującym wyglądzie i psim charakterze (chodził na smyczy, machał ogonem). W miotach Kirlee i kotek domowych zdarzały się kotki z kręconym futerkiem. Kocura skojarzono z jego własną kędzierzawą córką i to był początek nowej rasy Devon Rex. Koty te krzyżowano jeszcze z kotami burmańskimi i brytyjskimi celem rozszerzenia materiału hodowlanego. Od 1965 r. koty Devon Rex zaczęły się pokazywać na angielskich wystawach kotów, a w 1967 roku zostały uznane jako odrębna rasa przez organizację felinologiczną GCCF.

Pokrewieństwo

Początkowo sądzono, że koty Cornish Rex i Devon Rex są spokrewnione. Pani Cox skontaktowała się z panią Stirling-Webb, właścicielką kota Kalibunker – pierwszego Cornish Rexa. Pokryły córkę Kalibunkera kocurkiem Kirlee i urodził się miot kotów domowych z gładkim futerkiem, co potwierdziło tezę, że za okrywę obu ras odpowiadają różne geny.

Kocięta Devon Rex

Wygląd

Jest kotem o drobnej i szczupłej budowie, w typie orientalnym. Często nazywa się go "kotem-pudlem" lub "kosmitą" ze względu na wielkie i głęboko osadzone uszy, pokryte delikatnym futerkiem. Głowa jest krótka w kształcie klina z odstającymi policzkami, krótka mordka z mocnym podbródkiem, nos krótki z wyraźnie zaznaczonym stopem, czoło przechodzące w płaską czaszkę. Oczy wielkie i szeroko rozstawione, w formie migdałków. Inaczej jak u pozostałych ras kotów, wąsy i brwi są poskręcane, króciutkie lub średniej długości. Devony mają sierść bardzo krótką, miękką i falistą, zdarzają się też włosy ościste, występującą we wszystkich kolorach. Ciało jest mocne, ale drobnej budowy i średniej wielkości. Zarówno szyja, nogi jak i ogon są bardzo długie i szczupłe.

Charakter

Jest kotem towarzyskim, bardzo ciekawskim, ruchliwym i wesołym. Uwielbia zabawy, jest doskonałym kompanem dla dzieci. Ma charakter zbliżony do psa lub małpki. Macha ogonem, chodzi na smyczy, aportuje zabawki i wskakuje na najwyższe miejsca w pokoju. Przywiązuje się do domowników i nie lubi zostawać sam.

Kod EMS DRX

Kategoria|Kot III

Pochodzenie Devon

Nazwa angielska Devon Rex

Inne nazwy Pixie cat, Alien cat, ET

Standardy rasy

(według organizacji felinologicznych)

CFA standard

FIFe standard

TICA standard

GCCF standard

AACE standard

ACFA standard

ACF standard

CCA standard

Punktacja za standard

(według FIFe)

głowa 25

uszy 10

oczy 5

korpus 20

futro kolor 35

kondycja 5

Uznane odmiany barwne

kod EMS DRX

Linki zewnętrzne

Devon Rex Cattery DEA DIA

Opisy ras Rex

ŻRÓDŁO: WIKIPEDIA

KOT DOMOWY-RASY-KOT CORNISH REX

                                                                 Cornish Rex

KOT CORNISH REX 

Rasa kotów krótkowłosych zarejestrowanych przez Fédération Internationale Féline.

Historia

Serena, kotka Niny Ennismore, była zwykłą szylkretową "dachówką". W latach 50. urodziła w miocie pięć kociąt. Cztery z nich wyglądały zwyczajnie, ale piąty kocurek był pokryty falującą, krótką sierścią. Nina nazwała "odmieńca" Kallibunker. Kiedy kocurki dorosły, dało się zauważyć, że oprócz sierści od rodzeństwa odróżnia go także smukła sylwetka, szczupła talia i nietoperzowate uszy.

Cornish Rex Killian

Nina postanowiła przedłużyć tę rasę. W tym celu pokryła Serenę jej nietypowym synem. W miocie urodziły się trzy maluchy z falującą sierścią. Powtórzyła to kilka razy i uzyskała odpowiedni materiał hodowlany. Jednak protoplasta cornishów nie żył długo. Jego miejsce zajął jego syn, Poldhu. Posłużył on do dalszego rozwoju rasy. Został ojcem niebieskiej kotki o imieniu Lamorne Cove. Wysłano ją do Stanów Zjednoczonych, gdzie zapoczątkowała amerykańską linię cornishy. Rasę postanowiono nazwać cornish rex od nazwy miejscowości, w której się narodziła. Uznano ją w Anglii w 1967 roku, a w USA w 1979 roku.

Wygląd

Jest kotem filigranowej budowy w orientalnym typie. Jest szczupły i elegancki. Ma smukłą, ale też muskularną sylwetkę. Ma bardzo długie nogi, które zapewniają mu sprężyste i lekkie poruszanie się. Tylne nogi ma dłuższe od przednich, co umożliwia mu wysokie skoki.Posiada także ogromne i wysoko osadzone uszy. Jednak najważniejszą cechą cornisha jest krótka, falująca, przyjemna w dotyku pluszowa sierść.

Charakter

Jest kotem żywym, towarzyskim, ciekawskim i wesołym. Uwielbia gonitwy i zabawy, dlatego jest doskonałym kompanem dla dzieci. Jest też wyjątkowo łagodny i pozbawiony agresji, a w zabawie w ogóle nie używa pazurów. Bardzo przywiązuje się do wszystkich domowników w równym stopniu. Nie lubi zostawać sam w domu. Natomiast jego współżycie z innymi kotami zależy od ich charakteru, temperamentu i nastawienia.

Kod EMS CRX

Kategoria|Kot III

Pochodzenie Wielka Brytania

Nazwa angielska Cornish Rex

Inne nazwy Rex,Corny/Cornies

Standardy rasy

(według organizacji felinologicznych)

CFA standard

FIFe standard

TICA standard

GCCF standard

AACE standard

ACFA standard

ACF standard

CCA standard

Punktacja za standard

(według FIFe)

głowa 25

oczy 5

korpus 25

ogon 5

futro jakość 35

kondycja 5

Uznane odmiany barwne

kod EMS CRX

Linki zewnętrzne

International Cornish rex portal
Opisy ras Rex

ŻRÓDŁO: WIKIPEDIA

KOT DOMOWY-RASY-KOT KARTUSKI

Kot kartuski

KOT KARTUSKI, CHARTREUX

Rasa kota pochodząca z Francji. Możliwe, że był najbardziej powszechną rasą we Francji.

Historia

Legenda głosi, że przodkami kotów kartuskich są dzikie koty górskie z rejonu dzisiejszej Syrii, które zostały sprowadzone do Francji przez krzyżowców w XIII wieku, spośród których wielu wstąpiło do zakonu kartuzów.

Koty kartuskie prawdopodobnie zostały sprowadzone do Francji z Afryki w XV wieku przez mnichów z zakonu kartuzów. Są najstarszą rasą hodowaną w Europie.

Pierwsza udokumentowana wzmianka o rasie została sporządzona przez francuskiego przyrodnika Buffona dopiero w XVIII wieku. Populacja kotów kartuskich zmniejszyła się znacznie podczas I wojny światowej. Skoordynowane działania europejskich hodowców tej rasy pozwoliło na uchronienie jej przed wyginięciem. Pierwszy Chartreux został sprowadzony do USA w 1971 roku przez Helen i John Gammon La Jolla, Kalifornia.

Wygląd

Budowa kota kartuskiego jest bardzo podobna do kota brytyjskiego krótkowłosego. Charakterystyczną różnicą między tymi rasami jest budowa głowy kota: u kota brytyjskiego jest bardziej okrągła, a u kota kartuskiego wpisana w trapez. Ponadto kot kartuski powinien mieć nos prosty, bez wyraźnego stopu w przeciwieństwie do kotów brytyjskich krótkowłosych, które tę cechę odziedziczyły w procesie kształtowania rasy po kotach perskich. Poniżej zdjęcie młodej kotki rasy kot kartuski.

Kot kartuski

Charakter

Są to koty bardzo inteligentne, łatwo się uczące, np. włączania radia, otwierania zamków drzwi. Nawet jako dorosłe osobniki uwielbiają zabawę, potrafią aportować w taki sam sposób, jak pies. Koty kartuskie szybko reagują, a ze względu na wyjątkową łowność, są bardzo cenione przez rolników francuskich.

Koty kartuskie zwykle wiążą się z jedną osobą i często chodzą za nią po całym domu. Nie są agresywne, są dobre dla dzieci i innych zwierząt. Przepadają za pieszczotami.

Koty kartuskie miauczą bardzo rzadko, za to bardzo głośno mruczą. Niektóre wydają nawet szczebiotliwe dźwięki.

Ciekawostki

Słynnymi właścicielami kotów kartuskich byli: francuska powieściopisarka Colette i francuski prezydent Charles de Gaulle.

Kod EMS CHA

Kategoria|Kot III

Pochodzenie Francja

Nazwa angielska Chartreux

Standardy rasy

(według organizacji felinologicznych)

CFA standard

FIFe standard

TICA standard

AACE standard

ACFA standard

ACF standard

CCA standard

Punktacja za standard

(według FIFe)

głowa 25

oczy 10

korpus 25

ogon 10

futro jakość 25

kondycja 5

Uznane odmiany barwne

kod EMS CHA

Bibliografia

1 Fogle, Bruce (2001). The New Encyclopedia of the Cat. New York: DK Publishing Inc [Dorling Kindersley]. ISBN 0789980212.

2 Siegal, Mordecai (1997). The breeds. Chapter 2 in The Cornell Book of Cats: A Comprehensive and Authoritative Medical Reference for Every Cat and Kitten. Second edition. Edited by Mordecai Siegal. Villard:New York. ISBN 978-0-679-44953-9.

3 Simonnet, Jean (1990). The Chartreux Cat. Translated by Jerome M. Auerbach. Paris: Synchro Company. ISBN 978-2-9506009-0-5. (This book's ISBNdb.com page lists "Auerbach Pub" as the publisher, but the book itself gives "Synchro Company, Paris" on an unnumbered page immediately following page 190.)

ŻRÓDŁO: WIKIPEDIA

KOT DOMOWY-RASY-KOT ROSYJSKI NIEBIESKI

Kot rosyjski niebieski

KOT ROSYJSKI NIEBIESKI 

Rasa kota z III kategorii Fédération Internationale Féline (koty krótkowłose i somalijskie), pochodząca z zachodniej Rosji. Znany także jako kot archangielski lub kot maltański. Jest rasą naturalną[1][2].

Początek rasy datuje się na XVII wiek. Była zagrożona wyginięciem podczas II wojny światowej, lecz udało się ją ocalić poprzez krzyżowanie z rasami orientalnymi (m.in kotami syjamskimi, balijskimi itp.). Odmiany barwne (biały i czarny) nie są uznawane przez większość federacji. Koty te przybyły do Europy z Archangielska (stąd ich nazwa) ok. roku 1860 z marynarzami powracającymi do Anglii[3]. Na wystawie zaprezentowane po raz pierwszy w 1875 roku w Crystal Palace jako Koty Archangielskie. Odmiany barwne (oraz dlugowlose "Nebelung"), zostały wyhodowane przez krzyżowanie z kotami domowymi.

Wygląd

Kotka – 6 miesięcy

Jest kotem średniej wielkości o smukłej sylwetce. Kot rosyjski ma stosunkowo długie nogi, zakończone małymi owalnymi łapkami. Pojawiające się cechy kotów orientalnych – mogące się pojawiać ze względu na wcześniejszą konieczność krzyżowania z m.in. kotami syjamskimi - są uznawane w/g standardu za wadę. Oczy w kształcie migdałów, na ogół zielonego koloru, odstępstwo od tego (kolor żółtawy – typowy u młodych kociąt tej rasy) stanowi wadę u kotów dorosłych. Uszy są duże i postawione.

Kotka – przykład barwy futra

Piękne, pluszowe futro jest niebieskawo-szare, natomiast skóra jest niebieska (co widać wyraźnie na wewnętrznej stronie ucha). Nos oraz poduszki łapek – zgodnie ze standardem powinny być lawendowe. Charakterystyczne jest umaszczenie "podwójnego futra" "połysk" jest spowodowany bezbarwnymi końcówkami szarego włosia dodatkowo jest ono miękkie w dotyku ze względu na podszerstek (jedynie koty kartuskie mają podobne, podwójne futro). Ze względu na recesywny gen czarnego koloru z "niebieskich" rodziców mogą powstać wyłącznie koty "niebieskie"[4]. Niepożądaną cechą są jakiekolwiek wtrącenia koloru białego[5]. Pełny opis standardu w języku polskim według: FIFe, WCF,TICA.

Historia

Koty rosyjskie niebieskie od dawna uchodziły za szczególne zjawisko, gdyż już w XVII wieku gościły na polskich dworach książęcych. Rasa ta nie potrzebowała mistyfikacji, ponieważ jej oryginalny fenotyp pozostawał zbyt długo w niezmienionym stanie. Mimo iż podobny do kota europejskiego krótkowłosego, rozwijał się jako rasa niezależnie od niego. Do dziś nie krzyżuje się ze sobą tych ras. Ich nietypowe futro jest wynikiem warunków klimatycznych oraz izolacji środowiska w jakim powstała. Według legendy kotkę rosyjską niebieską posiadał car Mikołaj II, której powierzał największe nawet tajemnice państwowe. Dwie przedstawicielki tej rasy posiadał także papież Jan Paweł II w Watykanie. Do Polski pierwszy przedstawiciel odnowionej rasy został przywieziony w roku 1990. Był to kocur Ragdaj Czarus. Pod koniec roku 1991 zostały sprowadzone do Polski trzy kotki rosyjskie niebieskie, m.in. Ilia Akwamarin, Lidia i Layla z Kayetanki. Trzy pierwsze hodowle to : Z Baśni , Puma i Blue-Bis. Ragdaj i Ilia zostali rodzicami pierwszego miotu rosyjskiego niebieskiego w Polsce[6]. Pierwszym wyhodowanym w Polsce Europa Championem jest Nugat Blue-Bis*PL (syn Lavendera, przywiezionego z Danii pierwszego zdobywcy tego tytułu w Polsce)[7]. Pierwszym zarówno mieszkającym jak i wyhodowanym w Polsce World Championem jest Flis Minora*PL[8], który dodatkowo jako jedyny na świecie w swojej rasie posiada również tytuł WCF Double Master[9][10]. W 2003 r. został utworzony klub hodowców i miłośników kotów rosyjskich niebieskich:[11].

Charakter

Jak dla każdego kota, najważniejsze dla niego są pierwsze tygodnie jego życia, gdyż prawidłowo wychowane, mają niezwykłą zdolność nauczenia swoich ludzkich opiekunów rozumienia kociego świata. Młode kociaki są bardzo ciekawe otoczenia. Uwielbiają zabawy, tak samo jak dorosłe koty, po których nie zawsze to widać. Koty rosyjskie niebieskie są niesamowicie zwinne, poruszają się bardzo cicho. Mimo, że lubią zwiedzać każdy zakamarek mieszkania, rzadko zdarza im się coś zniszczyć . Są bardzo przyjacielskie, uwielbiają zabawy z opiekunem np: z piórkiem, sznurkiem. Lubią także towarzystwo innych kotów. W stosunku do ludzi są towarzyskie i niezwykle czułe. Kot rosyjski wybiera i przywiązuje się do jednego człowieka, któremu będzie to szczególnie okazywać. Starają się "pomagać" przy wszystkich zajęciach. Wyjątkowa inteligencja kota rosyjskiego pozwala mu na nauczenie się prostych sztuczek, w tym aportowania i sprawnego porozumiewania z domownikami[12]. Cenią sobie spokój. Otwarty dom z niekończącymi się odwiedzinami gości to nie jest miejsce dla "RUS'a". Są nieufne wobec obcych ludzi. Koty rosyjskie są bardzo ciekawe wszystkiego co nowe. Lubią podróżować, idealnym rozwiązaniem są samochodowe szelki zamiast transportera pozwalające kotu na obserwację otoczenia. Długo i troskliwie opiekują się swoim potomstwem (nawet półrocznym). Ze strony opiekuna potrzebują znacznej uwagi. Pozostawione samym sobie będą to bardzo mocno przeżywać. Kot rosyjski jest wyjątkowo eleganckim i wbrew obiegowym opiniom o kotach, lojalnym towarzyszem[13]

Kot rosyjski niebieski

Pielęgnacja

Jego krótka sierść nie wymaga skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Należy ją regularnie, lecz nie za często, czesać gumową szczotką. Jego dieta powinna być dobrze zbilansowana, aby zapewnić dobrą kondycję jemu i jego sierści.

Kod EMS RUS

Kategoria|Kot III

Pochodzenie Rosja

Nazwa angielska Russian Blue, Archangel Blue

Inne nazwy kot archangielski, kot maltański

masa 4 − 6 kg

Standardy rasy

(według organizacji felinologicznych)

CFA standard

FIFe standard

TICA standard

ACF standard

inny http://www.wcf-online.de/en/Standard/Shorthair/russian.htm

uwagi ACF i GCCF rozróżniają także rosyjskiego niebieskiego kota

 w białym i czarnym kolorze futra, natomiast CFA nie.

Punktacja za standard

(według FIFe)

głowa 25

oczy 10

korpus 30

futro kolor 10

futro jakość 20

kondycja 5

Uznane odmiany barwne

kod EMS RUS

Przypisy

1 Koty.pl : kot, koty forum, Miau / ABC / R

2 Kot Rosyjski niebieski - opis rasy na koty.org.pl

3 KOTY RASOWE - Kot Rosyjski Niebieski - opis rasy

4 genetyka_kotow

5 Kot rosyjski krótkowłosy / Rasy / Świat kotów - hodowla - wystawy kotów, wizytówki hodowli

6 Kot rosyjski niebieski

7 Hodowla kotów - historia rasy

8 http://kotrosyjski.com.pl/nasza-hodowla/kocur/

9 http://www.wcf-awards.com/RUS_master.html

10 http://kotrosyjski.com.pl/nasza-hodowla/kocur/

11 RUS Cat Club

12 Hodowla kotów rosyjskich - Kocia mowa

13 KOTY RASOWE - Kot Rosyjski Niebieski - opis rasy

ŻRÓDŁO: WIKIPEDIA